وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(60- қисм)  

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам жиходга амр қилган пайтларида, жамоатга амр қилишликни хамма нарсадан олдин келтирадилар:

«وَأَنَا آمُرُكُمْ بِخَمْسٍ اللَّهُ أَمَرَنِي بِهِنَّ: بِالْجَمَاعَةِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَالْهِجْرَةِ وَالْجِهَادِ»

“ Мен сизларни  аллох таоло менга амр қилган бешта нарсага амр қиламан; жамоатга, амирни фармонига қулоқ солишга, амирга итоат қилишга, хижратга ва худони йўлидаги жиходга.”

Энди агар вохид уммат ва вохид жамоат ва вохид имом хам мавжуд бўлмаса, уни ўрнига гумрох рахбарлар ва даъватчилар 

«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

доъийлар одамларни жаханнам дарвозалари томон чақирсалар ва улар худди мусулмонлардек исломий адабиёт билан росулуллох саллаллоху алайхи васалламга ўхшаб сухбат қилишса:

 «هُمْ قَوْمٌ مِنْ جِلْدَتِنَا، يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا»

улар бизлардан бўлишади ва бизни забонимиз билан сўзлашади,

«مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا»

кимки уларни чақириғини ижобат қилса, уни оловга ташлашади; мана бу холатда нима қилиш керак? Хамма

«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

дан узоқлашиш керак бўлади.  

فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا

мана бу холатда, хамма гурухлардан узоқлашгин.”

Гўёки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бизларнинг бугунги кунимиз учун сухбат қилганга ўхшайди, у киши бизлар учун нусха ёзиб бергандеклар, яъни каттароқ шўроларга қўшилишга ва вохид уммат, хамда вохид жамоат сари харакат қилишга  мойил бўлмаган ва тафарруқ,саргардонлик, гумрохлик йўлида юрган   кичик шўролар ва умматлар ва кичик жамоатларга нисбатан қандай муносабатда бўлишимиз  борасида сўзлагандеклар.

Мана бундай ўринларда мусулмонлар диққат билан назар ташлашлари ва қайси жараёнлар каттароқ шўроларни ё  нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ё хатто исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилиш ва вохид умматни, вохид жамоатни ташкил қилиш томон харакат қилса ва мана бу такомуллашиш жараёнини худди бир омонатдек елкасида кўтариб, уни йўлида қитол,жиход қилса, ана ўшанга эргашишлари керак бўлади, хатто агар бу шўрони амири фожир киши бўлган тақдирда хам бу йўлда харакат қилишлари лозим,

    «الْجِهَادُ مَاضٍ مَعَ الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ»

бу  ердаги энг мухим нарса шуки, улар мусулмонларни вохид мақсади сари харакатланувчи йўлда бўлишлари керак; шубхасиз хар қандай асрда мана бундай жараёнлар мавжуд, уларга нисбатан таъассубсиз, кинасиз, шаръий кўз-қараш билан қарашни ўзи кифоя қилади:

 وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ (لقمان/ 15)

Ва ўзинг менга ижобат- тавба қилган кишиларнинг йўлига эргашгин!

Мана шу ерда ғариблик даври бошланади:

 بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيباً، وَ سَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيباً، فَطُوبى لِلْغُرَبَاءِ” 

Ислом ғариб бўлиб бошланган ва ғарибликка қайтади, ғарибларни холи хуш бўлсин. Ёки ғарибларга жаннат бўлсин.

Ислом маккадаги даврида хукумат қудратини қўлга киритмаган ғариб холда эди,

«السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَار»

бўлган кишиларнинг жиходи ва қони билан ғариб холатдан чиқди ва исломий хукумат хам вужудга келди, бу росулуллох саллаллоху алайхи васалламни вафотларига қадар давом этди, бундан сўнг яна 30 йил давомида  яъни  Хасан ибни Али розиаллоху анхумани замонигача нубувват манхажига асосланган исломий хукумат хукмрон бўлди, буни кетидан уни ўрнига шохигарлик хукумати ё исломий бадал хукумат келди, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:  

خِلَافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلَاثُونَ سَنَةً، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ مَنْ يَشَاءُ، أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ 

ёки мархамат қилганларки:

الْخِلاَفَةُ فِي أُمّتِي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ مُلْكٌ بَعْدَ ذَلِكَ.

Мана бу ходиса содир бўлган пайтида улил амр вохид шўроси ва вохид ижмоъ йўқолди ва вохид дин одамларни орасида ғариб бўлди ва вохид ижмоъни ва вохид динни ўрнини турли-хил ва ранго- ранг тафсирлар, фирқалар, умматлар ва жамоатлар эгаллади, шу шева билан ислом яна ғариб холига қайтди, яна қайтадан нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ва вохид улил амр шўроси ва вохид ижмоъ ташкил бўлмагунича бу ғариблик давом этади. Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асрларида ва ундан кейинги 30 йил давомида ошкор бўлган ва хақ улар томонда  бўлган  фирқайи ножиянинг ғариблари хам, мана бу хозирги даврда ғарибдурлар, уларни хеч ким танимайди, яширинган холда бўлишади. Агарчи хақ улар томонда бўлса хам улар кўзга ташланишмайди ва улар ғарибдурлар, шу сабабли хам ғариб бўлишлик хам хақ бўлиб, ислом ғариб бўлди,деймиз. Улар нихоятда оғир,машаққатли, хатарли мархалада бўлиб, вохид умматни ва вохид жамоатни, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни нобуд бўлиши билан бу исломий хукуматни ва вохид умматни ва вохид жамоатни яна қайтадан қайтишини ўртасида туришибди. Улар сабиқунал аввалун жумласидан бўлишади, уларнинг жасадлари,қонлари эвазига яна қайтадан нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ва иззат мусулмонларга қайтиб келади:

  ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.

(давоми бор……

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (60- قیسم)

رَسُولُ الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم هَم جِهادگه اَمر قِیلگن پَیتلَرِیدَه، جَماعَتگه اَمر قِیلِیشلِیکنِی هَمَّه نَرسَه دَن آلدِین کِیلتِیرَه دِیلَر:  «وَأَنَا آمُرُكُمْ بِخَمْسٍ اللَّهُ أَمَرَنِي بِهِنَّ: بِالْجَمَاعَةِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَالْهِجْرَةِ وَالْجِهَادِ» ” مِین سِیزلَرنِی اَلله تَعالَی مِینگه اَمر قِیلگن بِیشتَه نَرسَه گه اَمر قِیلَه مَن؛ جَماعَتگه، اَمِیرنِی فَرمانِیگه قوُلاق سالِیشگه،اَمِیرگه اِطاعَت قِیلِیشگه،هِجرَتگه وَ خُدانِی یوُلِیدَگِی جِهادگه.”

اِیندِی اَگر واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت وَ واحِد اِمام هَم مَوجُود بوُلمَسَه، اوُنِی اوُرنِینِی گوُمراه رَهبَرلَر وَ دَعوَتچِیلَر «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» وَ «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» داعِیلَر آدَملَرنِی جَهَنَّم دَروازَه لَرِی تامان چَقِیرسَه لَر وَ اوُلَر حوُددِی مُسُلمانلَردِیک اِسلامِی اَدَبِیات بِیلَن رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه اوُحشَب صُحبَت قِیلِیشسَه:   «هُمْ قَوْمٌ مِنْ جِلْدَتِنَا، يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا»  اوُلَر بِیزلَردَن بوُلِیشَه دِی وَ بِیزنِی زَبانِیمِیز بِیلَن سوُزلَه شِیشَه دِی،  «مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا» کِیمکِی اوُلَرنِی چَقِیرِیغِینِی اِجابَت قِیلسَه، اوُنِی آلاوِیگه تَشلَه شَه دِی؛ مَنَه بُو حالَتدَه نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ هَمَّه  «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» وَ «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» دَن اوُزاقلَه شِیش کِیرَک بوُلَه دِی. فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا^[1] مَنَه بُو حالَتدَه، هَمَّه گوُروُهلَردَن اوُزاقلَشگِین.”

گوُیاکِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیزلَرنِینگ بوُگوُنگِی کوُنِیمِیز اوُچُون صُحبَت قِیلگنگه اوُحشَیدِی، اوُ کِیشِی بِیزلَر اوُچُون نُصحَه یازِیب بِیرگندِیکلَر، یَعنِی کَتتَه راق شوُرالَرگه قوُشِیلِیشگه وَ واحِد اوُمَّت، هَمدَه واحِد جَماعَت سَرِی حَرَکَت قِیلِیشگه مایِیل بوُلمَه گن وَ تَفَرُّق،سَرگردانلِیک، گوُمراهلِیک یوُلِیدَه یوُرگن کِیچِیک شوُرالَر وَ اوُمَّتلَر وَ کِیچِیک جَماعَتلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشِیمِیز بارَه سِیدَه سوُزلَه گندِیکلَر.

مَنَه بوُندَی اوُرِینلَردَه مُسُلمانلَر دِیققَت بِیلَن نَظَر تَشلَشلَرِی وَ قَیسِی جَرَیانلَر کَتتَراق شوُرالَرنِی یا نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یا حَتَّی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش وَ واحِد اوُمَّتنِی، واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلِیش تامان حَرَکَت قِیلسَه وَ مَنَه بُو تَکاموُلَّه شِیش جَرَیانِینِی حوُددِی بِیر آمانَتدِیک یِیلکَه سِیدَه کوُتَه رِیب،اوُنِی یوُلِیدَه قِتال،جِهاد قِیلسَه، اَنَه اوُشَنگه اِیرگه شِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی، حَتَّی اَگر بُو شوُرانِی اَمِیرِی فاجِر کِیشِی بوُلگن تَقدِیردَه هَم بُو یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشلَرِی لازِم،     «الْجِهَادُ مَاضٍ مَعَ الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ» بُو یِیردَگِی اِینگ مُهِم نَرسَه شوُکِی، اوُلَر مُسُلمانلَرنِی واحِد مَقصَدِی سَرِی حَرَکَتلَه نوُچِی یوُلدَه بوُلِیشلَرِی کِیرَک؛ شُبهَه سِیز هَر قَندَی عَصردَه مَنَه بوُندَی جَرَیانلَر مَوجُود، اوُلَرگه نِسبَتاً تَعَصُّبسِیز ،کِینَه سِیز،شَرعِی کوُز- قَرَش بِیلَن قَرَشنِی اوُزِی کِفایَه قِیلَه دِی:  وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ (لقمان/ 15) وَ اوُزِینگ مِینگه اِجابَت – تَوبَه قِیلگن کِیشِیلَرنِینگ یوُلِیگه اِیرگشگِین!

مَنَه بُو یِیردَه غَرِیبلِیک دَورِی باشلَه نَه دِی:  بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيباً، وَ سَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيباً، فَطُوبى لِلْغُرَبَاءِ” ^[2]  اِسلام غَرِیب بوُلِیب باشلَنگن وَ غَرِیبلِیککَه قَیتَه دِی، غَرِیبلَرنِی حالِی خوُش بوُلسِین. یاکِی غَرِیبلَرگه جَنَّت بوُلسِین.

اِسلام مَکَّه دَگِی دَورِیدَه حُکوُمَت قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتمَه گن غَرِیب حالدَه اِیدِی،  «السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَار» بوُلگن کِیشِیلَرنِینگ جِهادِی وَ قانِی بِیلَن غَرِیب حالَتدَن چِیقدِی وَ اِسلامِی حُکوُمَت هَم وُجُودگه کِیلدِی، بُو رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی وَفاتلَرِیگه قَدَر دَوام اِیتدِی، بوُندَن سُونگ یَنَه 30 یِیل دَوامِیدَه یَعنِی حَسَن اِبنِ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُمانِی زَمانِیگه چَه نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت حُکمران بوُلدِی، بوُنِی کِیتِیدَن اوُنِی اوُرنِیگه شاهِیگرلِیک حُکوُمَتِی یا اِسلامِی بَدَل حُکوُمَت کِیلدِی، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  خِلَافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلَاثُونَ سَنَةً، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ مَنْ يَشَاءُ، أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ ^[3] یاکِی مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:  الْخِلاَفَةُ فِي أُمّتِي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ مُلْكٌ بَعْدَ ذَلِكَ.^[4]  

مَنَه بُو حادِیثَه صادِر بوُلگن پَیتِیدَه اوُلِی الاَمر واحِد شوُراسِی وَ واحِد اِجماع یوُقالدِی وَ واحِد دِین آدَملَرنِی آرَه سِیدَه غَرِیب بوُلدِی وَ واحِد اِجماعنِی وَ واحِد دِیننِی اوُرنِینِی توُرلِی- هِیل وَ رَنگا- رَنگ تَفسِیرلَر، فِرقَه لَر، اوُمَّتلَر وَ جَماعَتلَر اِیگللَه دِی، شوُ شِیوَه بِیلَن اِسلام یَنَه غَرِیب حالِیگه قَیتدِی، یَنَه قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت وَ واحِد اوُلِی الاَمر شُوراسِی  وَ واحِد اِجماع تَشکِیل بوُلمَه گوُنِیچَه بُو غَرِیبلِیک دَوام اِیتَه دِی.  رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی عَصرلَرِیدَه وَ اوُندَن کِییِینگِی 30 یِیل دَوامِیدَه آشکار بوُلگن وَ حَق اوُلَر تاماندَه  بوُلگن فِرقَه یِی ناجِیَه نِینگ غَرِیبلَرِی هَم، مَنَه بُو حاضِرگِی دَوردَه غَرِیبدوُرلَر، اوُلَرنِی هِیچ کِیم تَنِیمَیدِی، یَشِیرِینگن حالدَه بوُلِیشَه دِی. اَگرچِی حَق اوُلَر تاماندَه بوُلسَه هَم اوُلَر کوُزگه تَشلَنِیشمَیدِی وَ اوُلَر غَرِیبدوُرلَر، شوُ سَبَبلِی هَم غَرِیب بوُلِیشلِیک هَم حَق بوُلِیب، اِسلام غَرِیب بوُلدِی، دِییمِیز. اوُلَر نِهایَتدَه آغِیر، مَشَقَّتلِی، خَطَرلِی مَرحَلَه دَه بوُلِیب، واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی نابوُد بوُلِیشِی بِیلَن بُو اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی یَنَه قَیتَه دَن قَیتِیشِینِی اوُرتَه سِیدَه توُرِیشِیبدِی. اوُلَر سابِقوُنَ الاَوَّلوُن جُملَه سِیدَن بوُلِیشَه دِی، اوُلَرنِینگ جَسَدلَرِی، قانلَرِی عِوَضِیگه یَنَه قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت وَ عِزَّت مُسُلمانلَرگه قَیتِیب کِیلَه دِی:  ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.^[5]

(دوامی بار…….)

---

[1] متفق علیه

[2]رواه مسلم (145) / مسند شهاب قضاعي/ سنن ترمذي/ سنن ابن ماجه

[3] سنن أبي داود / صححه آلبانی

[4] الترمذي عن سعيد بن جمهان

[5] مسند امام احمد بن حنبل / وروى الحديث أيضًا الطيالسي والبيهقي في منهاج النبوة، والطبري ، والحديث صححه الألباني في السلسلة الصحيحة، وحسنه الأرناؤوط.

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(60- قسمت)

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم زمانی که امر به جهاد می کند امر به جماعت را قبل از همه می آورد : «وَأَنَا آمُرُكُمْ بِخَمْسٍ اللَّهُ أَمَرَنِي بِهِنَّ: بِالْجَمَاعَةِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَالْهِجْرَةِ وَالْجِهَادِ»شما را به پنچ چیز امر می کنم، چیزهایی که خداوند مرا بدانها امر کرده است؛ به  جماعت، به گوش به فرمان بودن امیر،اطاعت از امیر، به هجرت و جهاد در راه خدا»

حالا اگرامتی واحد و جماعتی واحد و امامی واحد وجود نداشته باشد، به جایش، رهبران و دعوتگران گمراه «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» داعياني مردم را بسوي دروازه هاي جهنم فرا مي خوانند، و مثل مسلمین هستند با ادبیات اسلامی مثل رسول الله صلی الله علیه وسلم صحبت می کنند: «هُمْ قَوْمٌ مِنْ جِلْدَتِنَا، يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا» آنان از ما هستند و به زبان ما سخن مي گويند که «مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا» كسي كه آنان را اجابت كند، او را در آتش مي اندازند؛ در این صورت چه باید کرد؟ باید از همه ی این «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» دوری کرد. فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا[1]«در آن صورت، از همه­ی آن گروهها، دوري كن.»

 انگار رسول الله صلی الله علیه وسلم  برای امروز ما صحبت کرده است، و برای امروز ما نسخه پیچیده است که در برخورد با شوراهای کوچک و امتها و جماعتهای کوچکی که تمایلی به وحدت و پیوستن به شوراهای بزرگتر، و حر کت به سمت و سوی امت واحده و جماعت واحده را ندارند، و مسیر تفرق و سرگردانی و گمراهی را به پیش می روند چه طوری باید برخورد کنیم .

 در چنین موقعیتهائی مسلمین باید نگاه کنند ببینند کدام جریان به سمت و سوی تشکیل شوراهای بزرگتر و حکومت اسلامی علی منهاج نبوه یا حتی حکومت بدیل اضطراری اسلامی و تشکیل امت واحده و جماعت واحده حرکت می کند، و این جریان تکاملی را مثل یک امانت حمل می کند و برایش جهاد و قتال می کند باید به آن ملحق بشود، حتی اگرامیر این شورا هم شخص فاجری باشد «الْجِهَادُ مَاضٍ مَعَ الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ» مهم این است که درآن مسیر حرکت به سمت و سوی هدف واحد مسلمین باشد؛ و بدون شک در هر عصری چنین جریاناتی وجود دارند، تنها کافیه بدون تعصب و کینه و با نگرشی شرعی نگاه کرد: وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ (لقمان/ 15)«و راه كساني را در پيش گير كه به جانب من  رو كرده‌اند»

اینجاست که دوره ی غربت شروع می شود : بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيباً، وَ سَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيباً، فَطُوبى لِلْغُرَبَاءِ” [2] اسلام با غربت اغاز شده و غريب گونه هم باز خواهد گشت، پس خوشا به حال غريبان. یا بهشت و سعادت برای غریبان  است.

اسلام تا زمانی که در مکه بود و هنوز به قدرت حکومتی دست پیدا نکرده بود غریب بود و با جهاد و خون «السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَار» از حالت غربت در آمد و حکومتی اسلامی به وجود آمد که تا زمان وفات رسول الله  و پس از آن باز به مدت 30 سال تا انهدام خلافة على منهاج النّبوّة در زمان حسن بن علی رضی الله عنهما ادامه پیدا کرد که به دنبال آن حکومت شاهیگری و حکومتهای بدیل اسلامی جایگزین آن شدند که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: خِلَافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلَاثُونَ سَنَةً، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ مَنْ يَشَاءُ، أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ [3] یا می فرماید: الْخِلاَفَةُ فِي أُمّتِي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ مُلْكٌ بَعْدَ ذَلِكَ.[4] زمانی که این اتفاق افتاد شورای اولی الامر واحد و اجماع واحد از بین رفت، و دین واحد در میان مردم غریب شد، و تفاسیر و فرق و امتها و جماعتهای مختلف و رنگارنگ جای اجماع واحد و دین واحد را گرفتند، و به این شیوه اسلام دوباره به حالت غربت در آمده  است تا زمانی که دوباره حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و شورای اولی الامر واحد و اجماع واحد تشکیل نشود این غربت ادامه دارد . این غریبهای فرقه ی ناجیه هم که در عصر رسول الله صلی الله علیه وسلم و 30 سال پس از آن آشکار بودند و حق پیش اینهاست را در این دوران غریبی کسی نمی شناسد و گم می شوند. حق پیش اینان است و اینان هم گم هستند و غریب، برای همین غریب بودن حق است که می گویم اسلام هم غریب شده است، و اینها در مرحله ای بسیار دشوار و پرمشقت و خطرناکی  بین انهدام امت واحد و جماعت واحد و حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ تا بازگشت این حکومت اسلامی و امت واحد و جماعت واحد هستند. اینا ن سابقون الاولونی هستند که بر لاشه و خونشان دوباره حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و عزت به مسلمین بر می گردد : ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.[5]

 (ادامه دارد……..)

---

[1] متفق علیه

[2]رواه مسلم (145) / مسند شهاب قضاعي/ سنن ترمذي/ سنن ابن ماجه

[3] سنن أبي داود / صححه آلبانی

[4] الترمذي عن سعيد بن جمهان

[5] مسند امام احمد بن حنبل / وروى الحديث أيضًا الطيالسي والبيهقي في منهاج النبوة، والطبري ، والحديث صححه الألباني في السلسلة الصحيحة، وحسنه الأرناؤوط.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(148- қисмат)

Дар хамон ибтидойи амр росулуллох саллаллоху алайхи васаллам илова бар яхуд бо мушрикини онжо хам муттахид мешавандки еки аз бандхойи пеймони Мадина ин буд: хеч мушрики хақ надорад мол ва жони фардий аз қурайшро панох дихад ва ё алайхи мўъмини аз у химоят кунад. Ба дунболи он, шароити пеймоннома бо яхуд хам зикр мешавад.

Илова бар ин замоники хукумати марказий секуляристхойи шибхи жазира арабистон бо қабилайи секуляри бани бакр муттахид шуданд, хукумати исломий хам бо қабилайи секуляри хузоъа муттахид шуд, албатта ғейри аз ин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо қабоили секуляри дигари бар алайхи хукумати марказий секуляристхо дар Макка муттахид шуда буданд мисли:

Пеймони адами тажовуз бо қабилайи жухайна. Ин қабила аввалин қабилайи будки хайъати аз тарафи хукумати исломийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои бастани пеймон назди онхо эъзом шуданд. Бар асоси пеймоники бо онхо баста шуда буд онхо метаванистанд бо муслимин ва куффор равобити ексони дошта бошанд ва аз каси пуштибоний накунанд. Рози шудани хукумати исломий ба пеймони дар ин хадди хийли мухим аст.

Ё мисли пеймони адами тажовуз бо мушрикин ва секуляристхойи бани мудлиж дар соли дувуми хижрий. [1]

Ё мисли пеймон бо мушрикин ва секуляристхойи бани замара дар соли дувуми хижрийки: мафоди қарордод бо онхо интури буд:

بِسْمِ اللهِ الرّحْمَنِ الرّحِیمِ. هَذَا کِتَابٌ مِنْ مُحَمّدٍ رَسُولِ اللهِ لِبَنِی ضَمْرَهَ، فَإِنّهُمْ آمِنُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ، وَأَنّ لَهُمْ النّصْرَ عَلَى مَنْ رَامَهُمْ إلّا أَنْ یُحَارِبُوا فِی دِینِ اللهِ مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً، وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ…[2]«

Ин пеймони аст аз Мухаммад росули худо бо бани замара, мабний бар инки жон ва моли ин тоифа дар амният хохад буд ва “ то дар дарё садафий хаст” ин тоифа аз ёри ва химояти мусалмонон бархурдор бошанд, магар инки жанги онон алайхи дини ислом бошад, ва хамчунин харгох пайғамбар ононро ба ёри талабиданд бояд ба ёри мусалмонон биштобанд”.

Дар инжо нуктайики баъзи аз бародарони моро ба иштибох меандозад қатиъ кардани масалайи пеймон ва вахдат бо куффор ва масалайи “ истиъонат аз куффор” аст. Дар пеймони Мадинаки хукумати исломий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо куффори яхуд мебандад дар еки аз бандхоиш мехонемки “ то замоники мардуми Мадина бо бегонагон межанганд, яхудиён ва мусалмонон  хазинайи жанг ва дифоъро бо хам мутахаммил мешаванд”, ин дар мовриди куффори ахли китоб; дар мовриди пеймони бо хамин тоифайи мушрик ва секуляри бани замара хам мебинемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ،

ва хар замоники пайғамбар ононро ба ёри талабид бояд ба ёри мусалмонон жавоби мусбат бидиханд ва муслиминро ёри кунанд.

Ошкоро мебинемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам, хам истиъонат аз куффори ахли китоб ва хам истиъонат аз куффори мушрик ва секуляр, ва дар бисёри маворид истиъонат аз мунофиқинро тахти мудирияти худиш ва қонуни шариати аллох ва мутаносиби бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи муслимин жоиз донистанд, аммо дар шароитики муслимин ниёз надоранд ва зарурати нест, мумкин аст истиъонат аз хамин куффори ахли китоб ва куффори мушрик ва секулярики бо муслимин муттахид ва хам пеймон хастанд манъ бишавад. Мисли замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди шахси мушрикики хануз мусалмон нашуда буд ва мехост дар ғазвайи бадр ширкат кунад фармуданд:

ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ،

Баргард ман харгиз аз мушрик кўмак намегирам.

Диққат бишавад, ин адами истиъонат аз мушрикин ё секуляристхо дар он мовқеият замони ва макони ба маъни пеймон набастан бо куффор нест, балки ба маъни адами ёрий гирифтан аз куффори астки бо онхо хам пеймон хастем.

(идома дорад……..)

---

[1]السیرة النبویه، ج۲، ص۴۳۳./ الطبقات، ج۲، ص10

[2]روض الأنف ۲/ ۵۸ زرقانی ۱/ ۴۵۶٫

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(147- қисмат)

Еки дигар аз абъоди сиёсат хорижий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар бархурд бо душманон ва жазби бештари муттахидин аз миёни куффор ва хунсо кардан ва тажзияйи нийрухойи мухолиф додани имтиёз буд, то бо ин васила монеъ аз иттиходи нийрухойи мухолиф бо душманони хукумати исломий ва уммати муслимин бишавад, ва азамати нийрухойи душманро хурд кунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои ижоди ангиза дар куффор ба кашондани онхо ба пойи мизи музокара ва бастани қарордод, аз хеч тавофуқи жузъий ва аз хеч қадри муштараки хам  сарфи назар намекарданд.

Имтиёздехи ба яхудиёни Мадина ва имтиёзотики ба вуфуд ва хайъатхойи куффор ва бахусус имтиёзотики дар сулхи худайбия ба секуляристхойи қурайш медиханд намунахойи боризи ин равиши дипломосийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тазъиф ва мунфарид кардани конуни аслий ва сари афъий дар Макка ба шумор мераванд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин кориш аз ек тараф монеъи иттиходи соири мушрикин ва куффор бо хукумати марказий секуляристхо дар Макка мешуд, ва аз суйи дигар саъй мекард то онжойики имкон дорад куффорро ба унвони муттахидини худиш дар баробари хукумати марказий қурайш қарор бидихад, ин яъни афзудан ба қудрати худиш ва касби қудрати умда дар баробари душманони умда.

Хатто агар наметавонистанд куффорро дар жибхайи худишон бар алайхи душмани аслий муттахид кунанд, бо онхо қарордодхойи барои адами таъарруз ва тарки мухосима мебастанд. Дар хар сурат ин хам агар чи ба сурати малмус бар қудрати уммат аз коноли хукумати исломий изофа намекард боз боиси хунсо шудани ек душмани билқувват ва монеъ аз изофа шудани ба қудрати душмани аслий мешуд.

Бале, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар баробари имтиёзотики медоданд имтиёзоти хам мегирифтанд. Аз муттахид кардани куффор ва душманон бо жибхайи муслимин ва изофа кардан бо қудрати муслимин ва кам кардан аз қудрати душмани аслий ек имтиёз мегирифт. Ва аз хунсо кардани душманоники хозири ба вахдат набуданд ва бо онхо қарордодхойи адами таъарруз баста мешуд, хам хукумати исломий аз онхо дар амон буд ва хам онхо ба душман мулхақ намешуданд ва ба қудрати душман изофа намекарданд. Дар хар ду холат ин имтиёзотики росулуллох саллалллоху алайхи васаллам мегирифт дар баробари имтиёзотики медод бисёр мухимтар хастанд.

Еки аз ахдофи умдайи ин сиёсат, тажзияйи сафи куффор ба сурати ом, ва тажзияйи сафи куффори мушрик ва секуляр ба сурати хос, ва дар инзуво қарор додани душмани аслий, ва ба вужуд овардани ек жибхайи вохид алайхи хукумати марказийи секуляристхойи шибхи жазира ва пархез аз боз кардани жибхоти мухталиф буд, сиёсатики хийли аз бародарони мо алъон ба он таважжух намекунанд ва халофи ин суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бароишон мод ва хатто ифтихор хам шуда аст.

Медонем дар холати оддийки қудрати муслимин мутаносиби бо қудрати душман ба хадди мовриди назар расида қоида ин астки мушрикин ва секуляристхо ё бояд мусалмон бишаванд ё бо муслимин вориди жанг бишаванд ва рохи севуми бароишон вужуд надорад,аммо дар холати изтирор ва заруратки муслимин аз лахози қудрат дар баробари душмани аслий дар музойиқа қарор гирифта бошанд чи? Алзарурот тубихул махзурот.

Бале,мо қаблан дар мовриди ин холати изтирорий ва заруратики мумкин барои бақойи жонимон ва соири мавориди ризи дигари пеш биёяд борхо матлаб шанидем, ва дар холатхойи зарурий ва ғейри оддий бу умури чанг задемки дар холати оддий харгиз анжомиш намедодем, тамоми ин умур дар зиндагийи дунёвий хаммаги пойинтар аз хифз ва бақойи хукумати исломий ва мовжудияти уммати муслимин аст, ва бисёр оддий ва хатто зарурий хохад будки дар холатхойи изтирорий аз ин қоида истефода бишавад.

Дар ин холати изтирор росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам масир кардани ин мушрикин ва секуляристхо барои расидан ба ахдофишро ек ниёз ва зарурати жомеъайи он замони муслимин медонист, ва то бардошта шудани ин холати изтирор аз мушрикин ва секуляристхо хатто бо пардохти масоили молий баробар алмуаллифати қулубухум ба унвони ек абзор истефода мекарданд, ва бо инон бар алайхи душмани аслий жибхайи вохидиро ташкил медоданд ва пеймонхоиро бо инон мебастанд.

(идома дорад…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(59- қисм)  

Мана бундай шубхаларни бор бўлиши хам, аллохни қадаридаги суннатларидандур, тоинки аллохни шариатидаги қонун йўлида харакат қилувчи мужохидлар бор эканлар ва улар аллох учун жиход қилишар экан, то қиёмат кунигача улар давом этишади – мана бу шубхалар хам хамиша, доим бор бўлади, шу сабабли хам аллох таоло мархамат қиладики:

«يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54)

Улар мўъминларга хоксор, кофирларга эса қаттиққўл, бирон маломатгўйнинг маломатидан қўрқмай аллох йўлида курашадиган кишилардир.

Албатта баъзи  жохил,алданган, иймони заиф мусулмонлар хам шайтоннинг мана бу вахийсини дўстларига такрорлаб айтишади. Хар қандай холатда хам, мана бу уммат нобуд бўлган ва кўп сонли умматлар уни ўрнини эгаллаган, аммо мана шунча кўп сонли умматларни, жамоатларни орасида  мансура тоифаси  яширинган,у йўқолиб кетган эмас ва то қиёмат кунигача мавжуд; вохид умматга ва вохид жамоатга шўрони канали орқали қайтиш йўли хам йўқолиб кетмаган:

  «لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»

“Бу дин хеч қачон йўқолиб кетмайди, бу дин учун мусулмонларнинг бир гурухи то қиёмат кунигача жанг қилишади.”

«لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ »

Феъллари амални  бардавомлигини, давомийлигини кўрсатмайдими? Албатта шундай. Шу сабабли хам мана бу мансура тоифа то қиёмат кунигача мавжуд ва  худди шу шўрони канали ва вахдати яна қайтадан вохид умматни ва вохид жамоатни вужудга келтиришга қодир.

Бу худди мўъта жангидаги хадисга ўхшайди, яъни қўмондонлар ўлдирилгач, Холид ибни Валид мужохидларнинг амири ва рахбари деб сайланади ва жиход имомни хузурисиз давом этади, бу ерда имом ғоиб бўладими ё аслан мавжуд эмасми,буни фарқи йўқ. Энг мухими,  хар икки холатда хам у  бу ишларни бошида хозир эмас.

Имомни мавжуд бўлмаслиги хам жиходни далилларидан бири бўлиб, янги имом сайланиши керак бўлади, олдинги имомни йўқлиги сабабли жиход тўхтаб қолмайди ёки нобуд бўлмайди, балки янги имом сайланиши учун янада шиддатлироқ суратда давом этади. Албатта мусулмонлар охирги аббосийлар шохи муғуллар томонидан ўлдирилгач, исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилишга ва бу хукумат  учун имомни сайлашга муваффақ бўлишади ва мана бу сайланишлар хозирги кунгача турли-хил сатхларда ўнлаб марта бир силсилани ўрнига бошқа бир силсилани келтириш орқали мусулмонларнинг тарихида такрорланган. 

Ибни Таймия Шомда,Мисрда ва бошқа минтақаларда муғул секулярларга қарши жанг қилаётган турли-хил гурухларни мансура тоифасидан деб хисоблайди ва айтадики: “ Аммо Шом,Миср ва уни атрофидаги гурухлар хозирги замонда ислом дини учун жанг қилишяпти ва улар мансура тоифасига кириш учун одамларни энг сазоворроғи саналади.” Шу нарса аниқки, ибни Таймия фирқайи ножия ва мансура тоифа деб санаётган кишилар у кишининг хамфикрлари ё ибни Қоййимга ва ибни Касирга ўхшаган у кишини шогирдини шогирдлари хам бўлишган эмас. Балки уларнинг аксарияти ақидавий ва рафторий булғанишларга эга бўлишган; Мисрда қози Зайниддин ибни Махлуфга ва Шомда Мансурийга ўхшаган кишилар уларнинг фикрий рахбарлари эдилар, бу кишилар ибни Таймиянинг энг қаттиққўл душманлари хисобланган, хатто қози Зайниддин ибни Махлуфга ўхшаган кишилар ибни Таймияни ўлдириш борасида  фатво берган; шу сабабли хам икки тоифа калтакланишга, азобларга, тахқирлашларга, зиндонга,сургунга, турли-хил озорларга, азиятларга дучор бўлишади, аммо шунга қарамасдан “ислом дини сабабли” муғулларга қарши жанг қилаётган гурухларни фирқайи ножия деб хисоблаганлар.   

Мана бу мансура фирқа  росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асрларида хам мавжуд эди ва хамма уларни яхши таниган, хатто  табук жангига ўхшаб, уч нафар жангдан ортда қолиб кетган пайтида хамма буни фахмлаган ва хар қандай замонда нубувват манхажига асосланган исломий хукумат, хамда вохид уммат ва вохид жамоат мавжуд бўлган, бундан сўнг хам то қиёмат кунигача мавжуд бўлади; мана бу мансура тоифа ва қуролли фирқайи ножия хар бир даврда бир тафсирга ва бир исломий мазхабга эга бўлишлари мумкин. Чунки шу нарса аниқки, нубувват манхажига асосланган исломий хилофатдан сўнг хозирги кунгача мусулмонлар харгиз ягона мазхабга ё вохид шўрога ва вохид умматга ва вохид ижмоъга эга бўлишмаган.

Демак мансура тоифа ва

  «عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي»

хамиша то қиёмат кунигача бор бўлишади ва огохона вохид мақсадга етиш учун қитол,жанг қилишади, аммо вохид уммат ва вохид жамоат инқирозга учрагач бу тоифа турли-хил мазхаблар ва ранго- ранг жамоатлар ва кўп сонли кичик умматлар кўринишида пароканда бўлиб кетишган,  гохида хилма-хил далилларга кўра ва тафарруқ сабабли мана бу кишилар бир-бирлари томонидан хам ўлдирилган, афсуски бундай жанглар мусулмонларни ўртасида жуда кўп содир бўлган, бу ерда уларни ўртасини ислох қилишга эхтиёж бор эди:

«وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)

(Эй мўъминлар), агар мўъминлардан бўлган икки тоифа (бир-бирлари билан) урушиб қолсалар дархол уларнинг ўртасини ўнглаб қўйинглар!

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(59- قیسم)

مَنَه بوُندَی شُبهَه لَرنِی بار بوُلِیشِی هَم، اَلله نِی قَدَرِیدَگِی سُنَّتلَرِیدَندوُر، تائِنکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُن یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلوُچِی مُجاهِدلَر بار اِیکَنلَر وَ اوُلَر اَلله اوُچُون جِهاد قِیلِیشَر اِیکَن، تا قِیامَت کوُنِیگه چَه اوُلَر دَوام اِیتِیشَه دِی – مَنَه بُو شُبهَه لَر هَم هَمِیشَه ،دائِم بار بوُلَه دِی، شُو سَبَبلِی هَم اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:  «يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54) اوُلَر مُؤمِنلَرگه حاکِسار،کافِرلَرگه اِیسَه قَتتِیق قوُل، بِیران مَلامَتگوُینِینگ مَلامَتِیدَن قوُرقمَی اَلله یُولِیدَه کُورَه شَه دِیگن کِیشِیلَردِیر.

اَلبَتَّه بَعضِی جاهِل، اَلدَنگن،اِیمانِی ضَعِیف مُسُلمانلَر هَم شَیطاننِینگ مَنَه بُو وَحِیسِینِی دُوستلَرِیگه تَکرارلَب اَیتِیشَه دِی. هَر قَندَی حالَتدَه هَم، مَنَه بوُ اوُمَّت نابوُد بوُلگن وَ کوُپ سانلِی اوُمَّتلَرنِی، جَماعَتلَرنِی آرَه سِیدَه مَنصُورَه طائِفَه سِی یَشِیرِینگن، اوُ یوُقالِیب کِیتگن اِیمَس وَ تا قِیامَت کوُنِیگه چَه مَوجُود؛ واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَتگه شوُرانِی کَنَلِی آرقَه لِی قَیتِیش یوُلِی هَم یوُقالِیب کِیتمَه گن:    «لَنْ يَبْرَحَ هَذَاالدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»^[1]  ” بوُ دِین هِیچ قَچان یوُقالِیب کِیتمَیدِی، بُو دِین اوُچُون مُسُلمانلَرنِینگ بِیر گوُرُوهِی تا قِیامَت کوُنِیگه چَه جَنگ قِیلِیشَه دِی.”            « لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ » فِعللَرِی عَمَلنِی بَردَواملِیگِینِی، دَوامِیلِیگِینِی کوُرسَتمَیدِیمِی؟ اَلبَتَّه شوُندَی. شوُ سَبَبلِی هَم مَنَه بُو مَنصُورَه طائِفَه تا قِیامَت کوُنِیگه چَه مَوجُود وَ شوُ شوُرانِی کَنَلِی وَ وَحدَتِی یَنَه قَیتَه دَن واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه قادِر.

بوُ حوُددِی مُؤتَه جَنگِیدَگِی حَدِیثگه اوُحشَیدِی، یَعنِی قوُماندانلَر اوُلدِیرِیلگچ، خالِد اِبنِ وَلِید مُجاهِدلَرنِینگ اَمِیرِی وَ رَهبَرِی دِیب سَیلَه نَه دِی وَ جِهاد اِمامنِی حوُضوُرِیسِیز دَوام اِیتَه دِی، بُو یِیردَه اِمام غائِب بوُلَه دِیمِی یا اَصلاً مَوجُود اِیمَسمِی، بوُنِی فَرقِی یوُق. اِینگ مُهِمِی، هَر اِیککِی حالَتدَه هَم اوُ بُو اِیشلَرنِی باشِیدَه حاضِر اِیمَس.

اِمامنِی مَوجُود بوُلمَسلِیگِی هَم جِهادنِی دَلِیللَرِیدَن بِیرِی بوُلِیب، یَنگِی اِمام سَیلَه نِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، آلدِینگِی اِمامنِی یوُقلِیگِی سَبَبلِی جِهاد توُحتَب قالمَیدِی یاکِی نابوُد بوُلمَیدِی، بَلکِی یَنگِی اِمام سَیلَه نِیشِی اوُچُون یَنَه دَه شِددَتلِیراق صوُرَتدَه دَوام اِیتَه دِی. اَلبَتَّه مُسُلمانلَر آخِیرگِی عَبّاسِیلَر شاهِی مُوغوُللَر تامانِیدَن اوُلدِیرِیلگچ، اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشگه  وَ بُو حُکوُمَت اوُچُون اِمامنِی سَیلَشگه مُوَفَّق بوُلِیشَه دِی وَ مَنَه بوُ سَیلَه نِیشلَر حاضِرگِی کوُنگه چَه توُرلِی- هِیل سَطحلَردَه اوُنلَب مَرتَه بِیر سِیلسِیلَه نِی اوُرنِیگه باشقَه بِیر سِیلسِیلَه نِی کِیلتِیرِیش آرقَه لِی مُسُلمانلَرنِینگ تَرِیخِیدَه تَکرارلَنگن.  

اِبنِ تَیمِیَّه شامدَه،مِصردَه وَ باشقَه مِنطَقَه لَردَه موُغوُل سِکوُلارلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلَه یاتگن توُرلِی- هِیل گوُرُوهلَرنِی مَنصُورَه طائِفَه سِیدَن دِیب حِسابلَیدِی وَ اَیتَه دِیکِی: ” اَمّا شام،مِصر وَ اوُنِی اَطرافِیدَگِی گوُرُوهلَر حاضِرگِی زَماندَه اِسلام دِینِی اوُچُون جَنگ قِیلِیشیَپتِی وَ اوُلَر مَنصُورَه طائِفَه سِیگه کِیرِیش اوُچُون آدَملَرنِی اِینگ سَزاوارراغِی سَنَلَه دِی.” شوُ نَرسَه اَنِیقکِی، اِبنِ تَیمِیَّه فِرقَه یِی ناجِیَه وَ مَنصُورَه طائِفَه دِیب سَنَه یاتگن کِیشِیلَر اوُ کِیشِینِینگ هَمفِکرلَرِی یا اِبنِ قایِّمگه وَ اِبنِ کَثِیرگه اوُحشَه گن اوُ کِیشِینِی شاگِیردِینِی شاگِیردلَرِی هَم بوُلِیشگن اِیمَس. بَلکِی اوُلَرنِینگ اَکثَرِیَتِی عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَرِیگه اِیگه بوُلِیشگن؛ مِصردَه قاضِی زَینِ الدِّین اِبنِ مَخلوُفگه وَ شامدَه مَنصُورِیگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر اوُلَرنِینگ فِکرِی رَهبَرلَرِی اِیدِیلَر، بُو کِیشِیلَر اِبنِ تَیمِیَّه نِینگ اِینگ قَتتِیق قوُل دُشمَنلَرِی حِسابلَنگن، حَتَّی قاضِی زَینِ الدِّین اِبنِ مَخلوُفگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر اِبنِ تَیمِیَّه نِی اوُلدِیرِیش بارَه سِیدَه فَتوا بِیرگن؛ شُو سَبَبلِی هَم اِیککِی طائِفَه کَلتَکلَه نِیشگه، عَذابلَرگه، تَخقِیرلَشلَرگه، زِندانگه، سُورگوُنگه، توُرلِی – هِیل آزارلَرگه، اَذِیَتلَرگه دوُچار بوُلِیشَه دِی، اَمّا شوُنگه قَرَمَسدَن “اِسلام دِینِی سَبَبلِی” مُوغوُللَرگه قَرشِی جَنگ قِیلَه یاتگن گوُرُوهلَرنِی فِرقَه یِی ناجِیَه دِیب حِسابلَه گنلَر.   ^[2]

مَنَه بُو مَنصُورَه فِرقَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی عَصرلَرِیدَه هَم مَوجُود اِیدِی  وَ هَمَّه اوُلَرنِی یَحشِی تَنِیگن،حَتَّی تَبوُک جَنگِیگه اوُحشَب، اوُچ نَفَر جَنگدَن آرتدَه قالِیب کِیتگن پَیتِیدَه هَمَّه بوُنِی فَهملَه گن وَ هَر قَندَی زَماندَه نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت، هَمدَه واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت مَوجُود بوُلگن، بوُندَن سوُنگ هَم تا قِیامَت کوُنِیگه چَه مَوجُود بوُلَه دِی؛ مَنَه بُو مَنصُورَه طائِفَه وَ قوُراللِی فِرقَه یِی ناجِیَه هَر بِیر دَوردَه بِیر تَفسِیرگه وَ بِیر اِسلامِی مَذهَبگه اِیگه بوُلِیشلَرِی موُمکِین. چوُنکِی شوُ نَرسَه اَنِیقکِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی خِلافَتدَن سوُنگ حاضِرگِی کوُنگه چَه مُسُلمانلَر هَرگِیز یَگانَه مَذهَبگه یا واحِد شوُراگه وَ واحِد اوُمَّتگه وَ واحِد اِجماعگه اِیگه بوُلِیشمَه گن.

دِیمَک مَنصُورَه طائِفَه وَ   «عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» وَ«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي» هَمِیشَه تا قِیامَت کوُنِیگه چَه بار بوُلِیشَه دِی وَ آگاهانَه واحِد مَقصَدگه یِیتِیش اوُچُون قِتال، جَنگ قِیلِیشَه دِی،اَمّا واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت اِنقِراضگه اوُچرَه گچ بُو طائِفَه توُرلِی- هِیل مَذهَبلَر وَ رَنگا – رَنگ جَماعَتلَر وَ کوُپ سانلِی کِیچِیک اوُمَّتلَر کوُرِینِیشِیدَه پَراکَندَه بوُلِیب کِیتِیشگن، گاهِیدَه هِیلمَه – هِیل دَلِیللَرگه کوُرَه وَ تَفَرُّق سَبَبلِی مَنَه بُو کِیشِیلَر بِیر– بِیرلَرِی تامانِیدَن هَم اوُلدِیرِیلگن، اَفسُوسکِی بوُندَی جَنگلَر مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه کوُپ صادِر بُولگن، بُو یِیردَه اوُلَرنِی اوُرتَه سِینِی اِصلاح قِیلِیشگه اِیختِیاج بار اِیدِی:  «وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)  ( اِی مُؤمِنلَر)، اَگر مُؤمِنلَردَن بوُلگن اِیککِی طائِفَه ( بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن) اوُرُوشِیب قالسَه لَر دَرحال اوُلَرنِینگ اوُرتَه سِینِی اوُنگلَب قوُیِینگلَر!

(دوامی بار…….)

---

[1]صحيح مسلم – الإمارة (1922)/ مسند أحمد  (5/92) / و این حدیث مشهور و بلکـه متواتره و از پنجاه نفر از اصحاب روایت شده است و صاحبان کتب ششگانه، و معجم ها و مسندها و در کتب سنت و سایر کتابهای سلف صالح آن را تخریج نموده اند.

[2] ابن تیمیه ، مجموعه فتاوى 28/531

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 ‏(59- قسمت)

 وجود این شبهات از سنت قدری الله است، و تا زمانی که مجاهدین خواهان حرکت در مسیر قانون شریعت الله هستند وبرایش جهاد می کنند  و تا روز قیامت باقی خواهند ماند-  این شبهات هم همواره و مستمر خواهند بود، برای همین است الله تعالی می فرماید: «يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54) در راه خدا جهاد مي‌كنند و از سرزنش هيچ سرزنش‌كننده‌اي هراسي به خود راه نمي‌دهند.

البته عده ای از مسلمین جاهل و فریب خورده و ضعیف الایمان هم این وحی شیطان به دوستانش را تکرار می کنند. در هر صورت با آنکه این امت از بین رفته و امتهای متعددی جایش را گرفتند اما طائفه ی منصوره ای که در میان اینهمه گروه و امتهای متعدد و جماعتهای متعدد پنهان است، از بین نرفته، و تا روز قیامت وجود دارد؛ و مسیر بازگشت به امت واحده و جماعت واحده از کانال شورا هم از بین نرفته:«لَنْ يَبْرَحَ هَذَاالدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»[1] «این دین هیچ گاه از میان نخواهند رفت تا آنگاه که گروهی از مسلمانان تا روز قیامت برای آن قتال می کنند». آیا « لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ » فعل هایی نیستند که استمرار و دوام عملی را نشان می دادند؟  چرا هستند. برای همین است که همین طائفه ی منصوره ای که تا روز قیامت وجود دارد از کانال همین شورا و وحدت دوباره می تواند امت واحده و جماعت واحده را به وجود بیاورد.

همچون حدیث جنگ موته که پس از کشته شدن فرماندهان، خالد بن ولید به عنوان رهبر و امیر مجاهدین انتخاب شد و این یعنی جهاد بدون حضور امام ادامه پیدا می کند، و فرقی نمی کند امام غائب باشد یا اصلاً موجود نباشد. مهم این است که در هر دو حالت در جریان کار حضور ندارد.

غیاب امام از جمله دلایل جهاد برای انتخاب امام جدید است، و جهاد با از میان رفتن امام قبلی متوقف نمی شود و یا از بین نمی رود، بلکه برای انتخاب امام جدید با شدت بیشتری ادامه پیدا می کند.  البته مسلمین پس از کشته شدن آخرین شاه عباسی توسط مغولها باز موفق به تشکیل یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی و انتخاب امامی برای آن شدند، و این انتخابها تا به حال در سطوح مختلفی دهها بار با جایگزین شدن یک سلسله به جای سلسله های دیگردر تاریخ مسلمین تکرار شده است. 

  ابن تیمیه گروههای مختلفی که در شام و مصر و سایر مناطق بر علیه مغولهای سکولار می جنگیدند را از جمله افراد طائفه منصوره می شمارد و می گوید: «اما گروهای شام و مصر و اطراف آن، پس آنان در این زمان برای دین اسلام جنگ می کنند و آنها از سزاوارترین مردم به وارد شدن در طائفه منصوره هستند.»[2] مشخص است اینهائی که ابن تیمیه آنان را فرقه ی ناجیه و طایفه ی منصوره می داند هم فکرای آن نبودند، یا حتی شاگرد شاگردای آنها چون ابن القیم و ابن کثیر نبودند. بلکه اکثریت قاطع آنان آلودگیهای عقیدتی و رفتاری داشتند؛ که در مصر کسانی چون قاضی زین الدین بن مخلوف و در شام کسایی چون منصوری رهبریت فکری آنان بودند، که اینان از دشمنان سرسخت ابن تیمیه بودند و حتی کسی چون قاضی زین الدین بن مخلوف فتوای قتلش را داده بود؛ و به خاطر این دو طیف مورد کتک کاری و شکنجه و اهانت و زندان و تبعید و انواع آزار و اذیتها واقع شد. اما با این وجود گروههائی را که «به خاطر دین اسلام» با مغولها می جنگیدند را فرقه ی منصوره معرفی می کند .

این فرقه ی منصوره، هم در عصر رسول الله صلی الله علیه وسلم وجود داشته است و همه آنان را می شناختند و اگر مثل جنگ تبوک سه نفر آنان از جنگ عقب می ماندند همه می فهمیدند، و هم در زمان حکومت اسلامی علی منهاج نبوه وجود داشتند که امت واحد و جماعت واحد مسلمین وجود داشت، و هم بعد از این هم تا روز قیامت وجود خواهند داشت؛ و ممکن است این طایفه ی منصوره و این فرقه ی ناجیه ی مسلح در هر دوره ای دارای یک تفسیر و یک مذهب اسلامی باشد. چون مشخص است که مسلمین هرگز بعد از خلافت اسلامی علی منهاج نبوه تا کنون مذهب واحدی نداشته اند  چون شورای واحد و امت واحد و اجماع واحدی نداشته اند.

پس طائفه ی منصوره و «عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي» همیشه تا روز قیامت وجود دارند که آگاهانه برای رسیدن به هدف واحدی قتال می کنند، اما بعد از انهدام امت واحد و جماعت واحد افراد این طائفه در مذاهب مختلف و جماعتهای رنگارنگ و امتهای کوچک متعدد پراکنده و گم شدند، و گاه به دلایل مختلفی، تفرق باعث شده است این افراد توسط همدیگر هم به قتل برسند که متأسفانه این قتال بین مومنین زیاد اتفاق افتاده است و نیاز به اصلاح  بین آنان دارد. «وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)  هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به جنگ پرداختند، در میان آنان صلح برقرار سازید .

(ادامه دارد………)

---

[1]صحيح مسلم – الإمارة (1922)/ مسند أحمد  (5/92) / و این حدیث مشهور و بلکـه متواتره و از پنجاه نفر از اصحاب روایت شده است و صاحبان کتب ششگانه، و معجم ها و مسندها و در کتب سنت و سایر کتابهای سلف صالح آن را تخریج نموده اند.

[2] ابن تیمیه ، مجموعه فتاوى 28/531

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(146- қисмат)

Ин фатх,ошкоро ба хамма мефахмонадки рахбарони шойиста бо онки шойистагийи худишонро дар хидояти жанги гарм ва мусаллахона нишон медиханд аммо баржастагий ва ахамияти волойи онхо ва увжи лиёқати онхо дар дипломосий ва жанги нарми худишро нишон медихадки бо қудрати аслаха сопурт мешавад, ва хатто аслахаро хам мудирият , контрол ва хидоят мекунад ва ижоза намедихад аслаха контроли онхоро ба даст бигирад.

Дар ин фатхи ошкори аллох таоло:

 لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ.

Яъни ин фатхи ошкор бахши асосий ва зер баноийи аз масалайи жиход ва ибодати астки , бо он хаммайи самарот ва баракотики бо худиш меоварад, боиси афв ва бахшиш мешавад. Илова бар он еки аз абзорхойи қуввати қалб ва оромиш “ ассакинах” мешавадки тарс ва ноамний ва вахшат ва шак ва тардидро аз инсон дур мекунад.

Жолиб аст инро бидонидки дар ин фатхи ошкорики аллох таоло сухбатишро  мекунад ва бештар ба дипломосий ва жанги нарм ва равоний бо куффор марбут мешавад мунофиқин дар он хузур надоштанд. Ва аллох таоло аз ин жомондахойи аз ин фатх тахти унвони “ алмухаллафун” ёд мекунадки хиёл мекарданд мўъминин ба дасти секуляристхойи қурайш будандро дар ин баракат ва неъмат ширкат надихад. Чун инхо рижс хастанд, ва аллох таоло бо ин палидхо на дасти байъат медихад ва на аз онхо рози мешавад.

Замоники аллох таоло ба ширкат кунандагон дар ин фатхи ошкори пеймони худайбия мефармояд:

«یَدُ اللهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ» 

Яъни: ин байъат дихандагоники холий аз мунофиқин хастанд дар воқеъ на танхо бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва рахбарияти шаръийи жомеъа байъат доданд балки бо аллох хам байъат доданд, ва аллох таоло ба сирохат ризояти худишро аз ин жамъ эълом мекунад:

: لَقَدْ رَضِیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّکِینَةَ عَلَیْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِیباً ‏(فتح/18)

Худованд аз мўъминон рози гардид он лахзаки дар зери дарахт бо ту байъат карданд. Худо медонист ончироки дар даруни дилхойишон буд, лизо итминони хотири ба дилхойишон дод, ва фатхи наздикиро подошишон кард.

Бале, муслимин баъди аз ин фатхи ошкор,аллох таоло онхоро бо фатхи наздики мисли фатхи хайбар ва бузургтар аз онхо фатхи Макка – пойтахти куффори секуляри шибхи жазирайи арабистон – подош дод. Бо фатхи пойтахти куффори секуляр ва мушрики шибхи жазирайи арабистон дипломосийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар соли нухуми хижрий бо қабоили мухталиф рушди мулохазайи кард. Дар ин сол бештар аз 30 хайъат аз қабоили мухталифи шибхи жазираки бештаришон насроний ва яхудий ва мажус буданд барои байъат хидмати росулуллох саллалллоху алайхи васаллам омаданд. Албатта илова бар инон қабоили мушрик ва секуляр хам вужуд доштанд.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои хам масир кардани куффор дар масири қонуни шариати аллох – қабл ва баъди аз жанг – ду шеваро дар дипломосий ва рафтори сиёсиш бо гуруххойи мухолиф интихоб карда буд:

1-Еки музокара: ба унвони мустақимтарин рохи халли ихтилоф. Мисли музокара бо намояндагони мардуми секуляри ясриб дар ақабайи аввал ва дувум, ё музокара бо фристодайи махсуси секулярхойи қурайш Сухайл ибни Амр ва инъиқоди қарордоди торихийи сулхи худайбия, ё музокара бо намояндагони сақиф ( тоиф) ва музокара бо суфаройи мулуки хамийр ва музокара бо хафтод хайъати намояндаги дигар.

2-равиши дувумики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар бархурд бо куффор ва мухолифин интихоб карда буд хакамият ва довари буд. Дар ин равиши шахсийки мовриди таъйиди хар ду тарафа ихтиёр дорад то рох ва равиши халли ихтилофро нишон бидихад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар масалайи яхудиёни бани қурайза аз ин равиш истефода карданд. Али ибни Аби Толиб хам дар жанги сиффийн аз хамин равиши хокимият истефода карданд.

Илова бар ин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар дипломосий бо куффор ба асли мухофизат ва масунияти суфаро ахамияти қобили мулохазайи медод. Аслики мовриди пазириши сохибони қудрати сиёсийи дунёйи он руз хам буд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди суфаройи муртаддини мусайламайи каззоб мефармояд: “ агар ингуна набудки пийкро набояд кушт,шуморо гардан мезадам”.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(145- қисмат)

Аммо дар холати изтирор ва заруратки муслимин аз қудрати низомий ва хукумати заифий дар баробари душмани аслий бархурдоранд танхо муштаракотики метавонад он “ се абзор”ро бо мушрикин ё секуляристхо хам пеймон кунад танхо

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Ва манофеъи дунёвий аст.

-Сахмул муаллафати қулубухум, хам дар ин холатхойи изтирорий боз хул ва хуши манофеъи дунёвий мечархад.

-Шиносоийи хокимиятхойи махаллий ба унвони ек имтиёзи сиёсий дар баробари пазириши ислом хам боз дар хамин росто будки, намунахойи Яман ва Ғассон ва Бахрайн ва ғейрих, ва густариши нуфузи ислом дар кулли жазиратул араб ва хатто то марзхойи имперотури Рум ва Эрон, муваффақияти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ижройи ин токтики мухим ва соири токтикхойи қонуни шариати аллох ба сурати систематикро мерасонад.

Дар мовриди мушрикин ва секуляристхойи қурайшки душмани аслий ва сари афъийи он замон буданд ибтидо сиёсат бар “аъмоли фишор” ва мухосарайи иқтисодий ва зарба задан ба манобеъи иқтисодий  секуляристхойи қурайш ва жазби бештарин муттахидини мумкин аз куффори атрофи Макка мутамаркиз  шуд.

Замоники баъди аз қарни панжуми хижрий қударати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бештар шуд дипломосийи он хам тахрики бештари пейдо кард,дар ин мархала бо пуштивонайи қудрати низомий ва хукуматийки касб карда буд барои ижоди фишори бештар бар секуляристхойи Макка ибтикори амалро дар даст гирифт, ва равобити бо қабоилироки то алъон хокимияти Мадинаро напазирофта буданд суръат бахшид.

Хамин иқдомот боис шуд секуляристхойи қурайшки дар гузашта хамвора бо забони шамшир сухбат мекарданд ва дар холати жанг ба сар мебурданд, ва то ба хол ду жанги бард ва ухудро пушти сар гузашта буданд, барои аввалин бор мажбур шуданд забони дипломосийро бар забони шамшир таржих бидиханд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо қудратики фарохам карда буд ин вазъро бар куффори секуляри қурайш тахмил карда будки; дар нихоят секуляристхойи кофари қурайш – амрико ва чин ва русия ва англиз ва фаранса ва германи он замон – мажбур ба пешниходи сулхи худайбия ва ба расмият шинохтани қудрати хукумати исломий шудандки. Аллох таоло дар тажлили ин пешрафт ва пирузийи ошкор сурайи фатхро нозил мекунад ва мефармояд:

: ‏إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا‏. (فتح /1)

Мо барои ту фатхи ошкориро фарохам сохтем.

Бале, дар пеш гирифтани ин дипломосий боиси ин фатхи ошкори шудки хийли аз муслимин ба муқаддамотики сабаби ин фатхи ошкор шуданд таважжух намекунанд ва ду сол баъад аз инро мовриди таважжух қарор медихандки сурайи наср нозил шуд. Аллох таоло иқдомоти сиёсийи қабли аз ин сулх ва пеймони худайбияро пирузи медонад:

وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا (فتح/24)

у хамон каси астки дар даруни Макка ( ва дар зери панжа душман) дасти кофаронро аз шумо, ва дасти шуморо аз ишон кутох кард,баъди аз онки шуморо бар онон пируз гардонида буд, ва худованд мебинад хар чизироки бикунид.

Ин пирузийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қабли аз пеймони худайбия ва ба дунболи он фатхи ошкор, пеймони худайбия муқаддима ва дарвозайи пирузийхо ва фатххойи дигари мисли ирсоли суфаро ба кишвархойи мухталиф ва қабоили мухталифи атрофи Мадина ва шибхи жазирайи арабистон, фатхи хайбар ва фатхи Макка астки хийли аз муслимин бисёр ночиз ба ин пирузийхо ва фатхи ошкор ва пружайи дипломосийи бисёр мухим нигох мекунанд, ва мустақиман париш мекунанд руйи сурайи наср ва фатхи Маккаки ду сол баъад иттифоқ офтода астки аллох таоло мефармояд:

إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا(نصر/1-2)

Иллати ин париши нобажо ва адами таважжух ба ин фатхи ошкор бештар ба далили жахл ва адами тахассуси дар ин мавориди астки қисмати сахти жиход ва харакати исломийро ташкил медихад, иллат хар чи бошад наметавонад кори дурусти бошад.

(идома дорад…….)